Europejskie

Kiedy orzeka Trybunał Sprawiedliwości UE

Podmiot udostępniający: Departament Edukacji Społecznej i Współpracy Międzynarodowej Biura GIODO
Wytworzył informację: Urszula Góral2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 10:41:45
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Nad właściwym stosowaniem prawa Unii Europejskiej czuwają sądy. Na poziomie ponadnarodowym są to: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TS UE), Sąd (dawny Sąd I Instancji), a także sądy wyspecjalizowane. Do ich zadań należy, m. in., rozpatrywanie skarg wniesionych przeciw instytucjom UE odnośnie legalności wydawanych przez nie aktów prawnych, skarg wniesionych przeciw państwom członkowskim w związku z nie przestrzeganiem przez nie prawa UE czy skarg na zaniechanie działania wymaganego traktatami przez instytucje. Sądy państw członkowskich mogą także zwracać się do sądów UE z pytaniem prejudycjalnym, jeśli mają wątpliwości co do interpretacji prawa UE. Skarga może być również wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną, o ile akty wydane przez instytucje dotyczą jej bezpośrednio oraz indywidualnie, są do niej adresowane lub dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają aktów wykonawczych.  Rozstrzygnięcia TS UE są ostateczne. W przypadku gdy państwo im się nie podporządkuje Trybunał Sprawiedliwości może nałożyć na nie grzywnę.    

Treść orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: Sprawa C-101/01 (orzeczenie z dnia 6 listopada 2003)

Podmiot udostępniający: Zespół Rzecznika Prasowego Biura GIODO
Wytworzył informację: Małgorzata Kałużyńska-Jasak2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 10:52:31
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych w związku z publikacją przez B. Lindqvist na swojej stronie internetowej danych osobowych dotyczących pewnej liczby osób, które podobnie jak ona świadczyły nieodpłatnie pracę na rzecz jednej z parafii kościoła protestanckiego w Szwecji. Trybunał w odpowiedzi na siedem pytań prejudycjalnych stwierdził, że:

  1. Operacja polegająca na zamieszczeniu na stronie internetowej danych różnych osób pozwalających je zidentyfikować za pomocą nazwiska albo innych środków stanowi „przetwarzanie danych osobowych w całości lub w części w sposób zautomatyzowany”.
  2. Pytanie to wymagałoby odpowiedzi jedynie w przypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie.
  3. Przetwarzanie danych takie jak określone w pytaniu pierwszym nie jest objęte żadnym wyłączeniem przewidzianym w dyrektywie.
  4. Informacja, iż dana osoba doznała urazu stopy i przebywa na zwolnieniu lekarskim w niepełnym wymiarze, stanowi dane osobowe dotyczące zdrowia w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy 95/46.
  5. „Przekazywanie danych do państw trzecich” w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46 nie ma miejsca, w przypadku gdy osoba, która znajduje się w jednym z państw członkowskich, zamieszcza na stronie internetowej, przechowywanej przez dostawcę usług hostingowych mającego swoją siedzibę w tym samym państwie lub w innym państwie członkowskim, dane osobowe, czyniąc je w ten sposób dostępnymi dla każdego, kto połączy się z Internetem, w tym również dla osób, które znajdują się w państwie trzecim.
  6. Przepisy dyrektywy 95/46 nie zawierają same w sobie ograniczeń sprzecznych z ogólną zasadą swobody wypowiedzi lub z innymi prawami i swobodami obowiązującymi w ramach Unii Europejskiej, które odpowiadają w szczególności art. 10 EKPC. Do władz publicznych i sądów państw członkowskich odpowiedzialnych za stosowanie przepisów krajowych dokonujących transpozycji dyrektywy 95/46 należy zapewnienie właściwej równowagi między wchodzącymi w grę prawami i interesami, w tym prawami podstawowymi chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny.
  7. Środki podejmowane przez państwa członkowskie w celu zapewnienia ochrony danych osobowych muszą być zgodne zarówno z przepisami dyrektywy 95/46, jak i z jej celem, jakim jest utrzymanie równowagi między swobodnym przepływem danych osobowych a ochroną życia prywatnego. Natomiast nic nie stoi na przeszkodzie rozszerzeniu przez państwo członkowskie zakresu ustawodawstwa krajowego dokonującego transpozycji przepisów dyrektywy 95/46 na dziedziny nieobjęte zakresem jej stosowania, pod warunkiem że nie sprzeciwia się temu żaden przepis prawa wspólnotowego.

Dostępny pod adresem: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=48382&pageIndex=0&doclang=PL&mode=doc&dir=&occ=first&part=1&cid=745114

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: Połączone sprawy C-465/00, C-138/01 oraz C-139/01 (orzeczenie z dnia 20 maja 2003)

Podmiot udostępniający: Departament Edukacji Społecznej i Współpracy Międzynarodowej Biura GIODO
Wytworzył informację: Urszula Góral2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 10:58:21
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 95/46 WE w związku z obowiązkiem publikacji przez instytucje publiczne informacji o wypłacanych przez te instytucje pracownikom i emerytom wynagrodzeniach i emeryturach, których wysokość przekracza pewien próg, wraz z nazwiskami beneficjentów, w celu sporządzenia sprawozdania rocznego. Poruszono w niej trzy kwestie:

  1. Rządy austriacki i włoski utrzymywały, że dyrektywa nie ma zastosowania przed sądami krajowymi, ponieważ co do zasady dotyczy ona tworzenia rynku wewnętrznego w szczególności związanego ze swobodnym przepływem pracowników. TS UE orzekł, że stosowanie dyrektywy nie może zależeć od tego, czy  w danej sprawie istnieje wystarczający związek ze swobodami traktatowymi, ponieważ granice stosowania dyrektywy nie byłyby jasne. Dyrektywa znajduje zastosowanie do obszarów regulowanych przez prawo wspólnotowe.
  2. Rozpowszechnienie informacji o wysokości rocznych dochodów przekraczających pewien próg oraz o nazwiskach beneficjentów tych dochodów jest możliwe, o ile jest zarazem konieczne i stosowne względem celu, jakim jest prawidłowe zarządzanie funduszami publicznymi, przy czym zbadanie tej kwestii należy do sądów krajowych.
  3. Art. 6 ust. 1 lit. c) (państwa mają zapewnić, że dane osobowe są prawidłowe, stosowne oraz nie nadmierne ilościowo w stosunku do celów, dla których zostały zgromadzone i/lub dalej przetworzone; oraz art. 7 lit. c) i e) (przesłanki legalności przetwarzania) dyrektywy 95/46 podlegają bezpośredniemu stosowaniu. To, że państwa członkowskie mają pewną swobodę w kwestii ich wdrażania to jednak są one wystarczająco precyzyjne aby można się było na nie powołać.

Dostępny pod adresem:

http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=48330&pageIndex=0&doclang=PL&mode=doc&dir=&occ=first&part=1&cid=745160

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: Połączone sprawy C-317/04 oraz C-318/04 (orzeczenie z dnia 30 maja 2006)

Podmiot udostępniający: Departament Edukacji Społecznej i Współpracy Międzynarodowej Biura GIODO
Wytworzył informację: Urszula Góral2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 11:00:24
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Sprawa dotyczyła stwierdzenia nieważności zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic oraz nieważności decyzji Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Rekord (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych (Dz.U. L 183, str. 83). Trybunał uznał nieważność decyzji KE 2004/535/WE o odpowiedniej ochronie oraz decyzji Rady 2004/496/WE o zawarciu umowy. W ocenie TS UE decyzja KE dotyczyła kwestii wychodzącej poza zakres dyrektywy 95/46. Zgodnie z Art. 3 ustęp 2 nie obejmuje ona kwestii związanych z bezpieczeństwem państwa oraz zwalczania terroryzmu. Decyzja Rady była oparta na Art. 95 TWE w połączeniu z Dyrektywą. Jako że ta ostatnia nie mogła stanowić podstawy prawnej, także ta decyzja została uznana za nieważną. Trybunał utrzymał jednak umowę w mocy, z uwagi na potrzebę zapewnienia pewności prawa, do dnia 30 sierpnia 2006.

Dostępny pod adresem: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=57549&pageIndex=0&doclang=PL&mode=doc&dir=&occ=first&part=1&cid=745262

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: Sprawa C-275/06 (Orzeczenie z dnia 29 stycznia 2008)

Podmiot udostępniający: Departament Edukacji Społecznej i Współpracy Międzynarodowej Biura GIODO
Wytworzył informację: Urszula Góral2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 11:01:32
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektyw 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1), 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych [prawa autorskiego i praw pokrewnych] w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) i 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45, i sprostowanie Dz.U. L 195, s. 16) oraz art. 17 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych proklamowanej w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r. odnośnie  sporu między nie mającym celu zarobkowego stowarzyszeniem Productores de Música de España (Promusicae) a Telefónicą de España SAU dotyczącego odmowy przez tę ostatnią udostępnienia Promusicae, działającego na rzecz zrzeszonych w nim właścicieli praw własności intelektualnej, danych osobowych dotyczących korzystania z Internetu przy użyciu połączenia dostarczonego przez Telefónicę. Trybunał orzekł, że choć dyrektywy zakładają ochronę praw własności intelektualnej to jednak nie mogą naruszać wymogów ochrony danych osobowych.

Informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej mogą być przekazane na uzasadnione żądanie powoda przez sądy, państwa członkowskie nie są jednak zobowiązane do ustanowienia przepisów nakazujących przekazywanie na potrzeby postępowania cywilnego informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej. Ponadto zgodnie z orzeczeniem Trybunału przy transpozycji tych dyrektyw państwa członkowskie powinny opierać się one na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny.

Dostępny pod adresem: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=70107&pageIndex=0&doclang=PL&mode=doc&dir=&occ=first&part=1&cid=745557

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: Sprawa C-73/07 Tietosuojavaltuutettu v Satakunnan Markkinapörssi Oy, Satamedia Oy (orzeczenie z 16 grudnia 2008)

Podmiot udostępniający: Departament Edukacji Społecznej i Współpracy Międzynarodowej Biura GIODO
Wytworzył informację: Urszula Góral2012-03-02
Wprowadził informację: Rafał Kreusch2012-03-02 11:02:25
Ostatnio modyfikował: Rafał Kreusch 2013-11-28 12:56:59

Sprawa dotyczyła wykładni Dyrektywy 95/46/WE odnośnie sporu pomiędzy Tietosuojavaltuutettu (inspektorem ochrony danych osobowych) a Tietosuojalautakunta (komisją ds. ochrony danych) w przedmiocie działań związanych z przetwarzaniem danych osobowych dokonywanych przez spółki Satakunnan Markkinapörssi Oy i Satamedia Oy. W/w firmy pobierały od instytucji publicznych jawne dane dotyczące dochodów oraz opodatkowania 1,2 mln fińskich obywateli, by następnie używać ich w celach marketingowych. Trybunał uznał, że zbiory władz publicznych obejmujące dane osobowe, które zawierają jedynie materiał informacyjny już upowszechniony przez media, należą do zakresu zastosowania dyrektywy. W innej sytuacji wystarczyłoby aby państwa członkowskie upubliczniły dane by wyjąć je spod ochrony. Rozpowszechnianie takich informacji powinno zostać uznane za przetwarzanie danych wyłącznie w celach dziennikarskich jeśli ich wyłącznym celem jest publiczne rozpowszechnienie informacji, opinii lub myśli. Ponadto okoliczność, że opublikowanie danych o charakterze jawnym jest związane z celem zarobkowym tego nie wyklucza. Decyzja w takich sprawach należy do sądu krajowego.

Dostępny pod adresem: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=76075&pageIndex=0&doclang=PL&mode=doc&dir=&occ=first&part=1&cid=745428