Postęp gospodarczy, rozwój nowych technologii - zwłaszcza informatycznych, spotęgował zagrożenia tej sfery prywatności człowieka, jaką stanowią jego dane osobowe. Poszerzenie zakresu danych gromadzonych o obywatelach przez różne instytucje publiczne i prywatne spowodowało, iż sprawowanie przez jednostkę kontroli nad obiegiem i treścią informacji o niej, stało się utrudnione. Dostrzeżono więc konieczność objęcia tej strefy prywatności ochroną państwa. W drugiej połowie XX wieku, w aktach prawnych wydawanych pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych pojawiły się fragmentaryczne regulacje związane z problematyką ochrony danych osobowych, dotyczące jednakże raczej ochrony prywatności, niż ochrony danych sensu stricto. Takim aktem o randze międzynarodowej jest Europejska Konwencja Praw Człowieka z 1950r., która - w art. 8 - przyznaje każdemu człowiekowi prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, mieszkania oraz tajemnicy korespondencji, dopuszczając ograniczenie tego prawa w przepisach wewnętrznych jedynie, gdy tak przewiduje akt prawny rangi ustawowej.