Jak rozumieć pojęcie "doraźności" użyte w art 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926) ?

Artykuł 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.) stanowi, że w odniesieniu do zbiorów danych osobowych sporządzanych doraźnie, wyłącznie ze względów technicznych, szkoleniowych lub w związku z dydaktyką w szkołach wyższych, a po ich wykorzystaniu niezwłocznie usuwanych albo poddawanych anonimizacji, mają zastosowanie jedynie przepisy rozdziału 5 (dotyczące zabezpieczenia zbiorów danych osobowych).

Pojęcie "doraźności" użyte w powyższym artykule jest ocenne, niedookreślone. Także ustawa o ochronie danych osobowych nie definiuje tego pojęcia. W tej sytuacji konieczne jest odwołanie się do konkretnych okoliczności faktycznych towarzyszących przetwarzaniu danych przez konkretnego administratora, przetwarzającego je dla określonych, precyzyjnie wskazanych celów. Wykładni art. 2 ust. 3 nie można bowiem dokonywać w sposób abstrakcyjny, nie znając szczegółowo okoliczności przetwarzania danych w konkretnym przypadku. Nie ulega jednak wątpliwości, że istotną rolę w zakresie praktycznego rozumienia art. 2 ust. 3 odgrywa czynnik czasu, w ciągu którego są przetwarzane dane osobowe. Poza tym konieczne jest rozważenie celu (zadań), któremu służyć ma przetwarzanie danych w określonej strukturze. O ile pierwszy z tych czynników (czas) nie jest z oczywistych powodów ściśle, ustawowo określony (tzn. trudno o wskazanie ścisłych, czasowych granic zbioru doraźnego), o tyle pojęcie doraźności musi być uzależnione od celu przetwarzania danych w zbiorze. Jeżeli dane tworzące określoną strukturę służą realizacji zasadniczego, głównego celu przetwarzania, trudno uznać tę strukturę za zbiór doraźny. Nie zmienia tego okoliczność, że okres jej przetwarzania jest relatywnie krótki.