Czy wywoływanie osób pozbawionych wolności, po nazwisku może stanowić naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych?

Nie, ponieważ zasady posługiwania się danymi skazanych określa dokument ustalający porządek wewnętrzny w zakładzie karnym, wydany na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r.

Uzasadnienie

Za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić pośrednio lub bezpośrednio. Danymi osobowymi będą takie informacje, które pozwalają na ustalenie tożsamości konkretnej osoby, jak i takie które nie pozwalają na jej natychmiastową identyfikację, ale są przy pewnym nakładzie kosztów czasu i działań, wystarczające do ustalenia. Ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu informacji stanowiących dane osobowe. Dlatego przy każdorazowym określaniu czy konkretny przypadek może stanowić dane osobowe, nieuniknione jest zindywidualizowanie oceny przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności oraz rodzaju środków czy metod potrzebnych w określonej sytuacji do identyfikacji osoby.

Przetwarzanie danych (zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie) musi odbywać się zgodnie z zasadami określonymi przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Przetwarzanie danych zwykłych (np. imię, nazwisko, adres zamieszkania) jest legalne jedynie wówczas, gdy administrator danych opiera swoje działanie na jednej z przesłanek określonych w przepisach art.23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o ochronie danych osobowych.

Przetwarzanie danych zwykłych przez podmioty publiczne, które są zobowiązane działać na podstawie i w granicach prawa (w myśl art.7 Konstytucji), powinno znajdować oparcie w art.23 ust.1 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W myśl tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne, o ile podstawą są inne przepisy prawa. W tym przypadku są nimi przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2010  r. o Służbie Więziennej, ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.,  Kodeks karny wykonawczy oraz aktów wydanych na ich podstawie, czyli w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności. Mocą rozporządzenia, regulamin określa przepisy porządkowe, porządek wewnętrzny zakładu karnego, czy też zasady rozmieszczania skazanych w celach mieszkalnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

Do jej podstawowych zadań należy m.in. zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej (art. 2 ust. 2 pkt 3).

W dokumencie ustalającym porządek wewnętrzny zakładu karnego mogą być określone zasady posługiwania się danymi skazanych. Jeśli natomiast brak jest w uregulowaniach ustalających porządek wewnętrzny zakładu karnego, zasad przetwarzania danych osobowych osób skazanych, to w takim przypadku przesłanką legalizującą przetwarzanie ww. danych, w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, jest zgoda osoby, której te dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych). Niemnie jednak zakład karny musi mieć regulamin, a tym samym w jego treści powinny być uwzględnione wszystkie te okoliczności związane z wykonywaniem kary, których nie regulują przepisy ogólne.